In Bagdad, de hoofdstad van Irak, is het leven moeilijk voor jonge LGBT-mensen. Staatshomofobie wordt steeds sterker. Jongeren moeten verbergen wie zij zijn om te overleven.

De straat al-Mutanabbi is belangrijk in Bagdad. Het is een ontmoetingsplek voor mensen. Maar ook daar moeten jonge LGBT-mensen voorzichtig zijn. Zij kunnen hun identiteit niet vrijelijk tonen.

Irak heeft geen wet die LGBT-personen beschermt. De staat en maatschappij verwerpen hen juist. De risico's zijn zeer ernstig. Sommige jongeren kunnen gearresteerd of mishandeld worden.

Ondanks deze gevaren vinden jonge LGBT-mensen uit Bagdad oplossingen. Ze gebruiken apps op telefoons om contact te houden. Ze ontmoeten elkaar in het geheim op privéplekken. Ze bouwen steunnetwerken samen op.

Deze jongeren bedenken slimme manieren om te leven. Ze gebruiken codes en discrete signalen. Ze weten precies wie ze kunnen vertrouwen. Voorzichtigheid is een dagelijkse overlevingsregel.

De situatie is de afgelopen jaren verslechterd. Religieuze en politieke groepen oefenen sterke druk uit. Lokale media verspreiden vaak homofoobe berichten. Dit creëert een atmosfeer van voortdurende angst.

Sommige jongeren dromen ervan Irak te verlaten. Ze hopen een veiliger land te vinden. Maar vertrekken is niet makkelijk. Je hebt geld en officiële documenten nodig.

Internationale organisaties proberen te helpen. Ze geven informatie over politiek asiel. Ze ondersteunen personen in gevaar. Maar hun werk in Irak blijft zeer beperkt en riskant.

Deze jongeren uit Bagdad tonen groot moed. Ze weigeren hun identiteit op te geven. Ze bouwen een onzichtbare maar echte gemeenschap. Hun stille verzet is een vorm van strijd voor hun rechten.

Fotografie van Pauline Gauer begeleidt dit reportage. Het toont de verborgen realiteit van deze jongeren. Deze beelden getuigen van een leven in de schaduw.