Sort Of: De voorzichtig radicale Canadese serie die je moet zien

Sort Of is een Canadese comedy-dramaserie op HBO Max. Created by Bilal Baig en Fab Filippo, het debuteerde in 2021 op CBC Gem. Een derde en laatste seizoen werd begin 2024 afgerond. Als je het gemist hebt, is nu het moment om in te halen. De serie is stilletjes een van de beste queer-series van het decennium geworden.

Uitgangspunt

Sabi Mehdi is Pakistaans-Canadees en genderfluïde. Sabi werkt als au pair voor een wit Toronto-gezin. 's Avonds werkt Sabi achter de bar in The Hole, een queer-hangout. De serie volgt hoe Sabi twee werelden tegelijk navigeert. Familie-verwachtingen trekken van de ene kant. Queer-vriendschappen en identiteit van de andere. Het premise klinkt eenvoudig. De uitvoering niet.

Bilal Baig speelt Sabi en schreef de hele serie mee. Die dubbele rol is voelbaar. Het personage voelt echt en levensecht. Dit is geen coming-out-verhaal. Sabi is al out. De serie stelt moeilijkere vragen. Wat betekent het om ergens bij te horen? Waar pas je echt als je meerdere gemeenschappen overlapt?

Wat goed werkt

Baigs performance is duidelijk het hoogtepunt. Ze dragen elke scène met gemak. Het schrijfwerk is precies zonder overgeschreven te voelen. Gesprekken voelen als echte gesprekken. De humor werkt omdat het uit personages komt, niet uit grapjes.

Director Fab Filippo gebruikt Toronto als volledig karakter. De stad ziet er ongepolijst en herkenbaar uit. Die keuze is belangrijk. De meeste queer-tv speelt in New York of Londen. Sort Of hoort thuis in een wijk die je kan noemen.

De bijrollen zijn sterk over de hele linie. Supinder Wraich speelt Sabi's beste vriend 7ven met echte warmte. Amanda Cordner geeft diepte aan Violet, uit het gezin waar Sabi werkt. De kindacteurs zijn ongewoon goed. Niets voelt in scène gezet.

De serie behandelt rouw en ziekte zonder melodrama. Deze verhaallijnen lopen onder de comedy. Ze geven de serie echt gewicht. Je voelt het verlies als het komt. Dat is zeldzaam in halfuurs televisie.

Critici merkten het op. The Guardian noemde het "een van de tederste series op televisie." Het won meerdere Canadian Screen Awards. Het stond ook op de longlist voor internationale Emmy-erkenning. Voor een kleine CBC-co-productie is dat significant.

Wat minder goed werkt

Seizoen twee verliest wat momentum in de middelste afleveringen. Een paar verhaallijnen voelen uitgerekt. Het tempo dwaalt soms af. Sommige scènes duren iets te lang zonder iets nieuws toe te voegen.

Het laatste seizoen rondt dingen netjes af. Dat is bevredigend, maar het verwijdert ook wat productieve onzekerheid die eerdere afleveringen spannend maakte. De serie is minder interessant met duidelijke antwoorden. De kracht ligt in het oncomfortabele middengetal.

Kijkers buiten Canada kunnen ook culturele referenties onduidelijk vinden. De serie legt niets uit. Dat is vooral een kracht. Soms laat het je iets buiten het frame.

Voor wie is dit

Sort Of werkt voor kijkers die karaktergestuurde televisie willen. Het is niet plot-zwaar. Als je Pose: The Series That Changed Television Forever leuk vond, waardeer je queer-tv die zich tijd neemt. Sort Of beloont dat geduld. Het werkt ook voor kijkers die grote dramatische coming-out-bogen zat zijn. Sabi's queerness is geen probleem om op te lossen. Het is simpelweg wie Sabi is.

De serie is ook echt grappig. Dit is geen issue-televisie vermomd als comedy. Het is comedy die queer-leven ernstig neemt. Die onderscheiding is belangrijk. Voor wie geïnteresseerd is hoe queer-identiteit en immigranten-familiedynamica samenkomen, is dit essentieel. Het sluit aan bij de kleine groep series die LGBTQ+-leven behandelen als normaal, ingewikkeld en waardig om goed te onderzoeken.

Sort Of is één van die zeldzame series die precies weet wat het wil zijn. Klein van schaal en groot van voeling. Drie seizoenen, elk rond de zes afleveringen. Je kan alles in een weekend kijken. Je zou het moeten doen.