Drie Queer Films Over Identiteit, Horror en het Lichaam
Drie films die genre, vlees en angst gebruiken. Ze stellen de vraag: wie mag bestaan? Van een Thaise kunstfilm tot een Mexicaanse horrorfilm en een Amerikaanse cultfilm uit de jaren 70.
Angst als queer taal
Horror en het queer lichaam waren altijd verbonden. Deze drie films gebruiken die verbinding anders. De ene is een Thaise kunstdroom. De ander is een Mexicaanse genrefilm met scherpe tanden. De derde is een Amerikaanse cultklassieker uit de jaren 70. Samen laten zij zien: angst kan queer expressie zijn. Geen van deze films zijn gemakkelijk. Alle drie verdienen jouw tijd.
Deze week keert het trans-moordenaar-cliché terug. Dit is goed moment voor films die horror en lichaam gebruiken als werktuigen — niet om queer karakters te straffen, maar om hen te verkennen. Wil je meer queer cinema? Bekijk ook onze eerdere samenvattingen: Drie Queer Films Over Geheugen, Afstand en Verlangen en Drie Queer Films Over Misdaad, Verlangen en Morele Ambiguïteit.
Tropical Malady (2004) — Apichatpong Weerasethakul
Deze Thaise film splitst zich in twee. Het eerste deel: een zachte romance tussen twee jonge mannen. Het tweede deel wordt een junglefabel. Een soldaat jaagt een spook-tijger door donker bos. De verbinding tussen beide delen wordt nooit uitgelegd.
Director Apichatpong Weerasethakul, die Palme d'Or won in 2010 voor Uncle Boonmee, werkt met gevoel in plaats van plot. Banlop Lomnoi en Sakda Kaewbuadee spelen de twee mannen met stille intensiteit. De camera blijft hangen op lichamen, bladeren, stilte. Verlangen wordt hier bijna bovennatuurlijk.
Dit is niet voor elke kijker gemaakt. Het eist geduld. Maar voor wie bereid is het duister in te volgen: iets raars gebeurt hier. Een queer romance die in mythe opgaat zonder tederheid te verliezen.
Voor wie: Kijkers van trage, atmosferische cinema. Fans van Wong Kar-wai of Claire Denis herkennen de toon.
Waar te zien: Beschikbaar op MUBI. Ook te huren of kopen via verschillende digitale platforms.
Dit is één van de meest formeel gewaagde queer films ooit. Het vertrouwt het publiek volkomen — en dat vertrouwen is terecht.
We Are What We Are (Somos lo que hay, 2010) — Jorge Michel Grau
Een Mexicaanse familie rouwt om een plotse dood. De vader is dood. De familie moet zijn rituelen nu alleen voortzetten. Wat die rituelen inhouden, wordt langzaam duidelijk — en verontrust op diepe manieren.
Director Jorge Michel Grau gebruikt horror als sociale kritiek. Dit is geen film over monsters in traditionele zin. Het gaat over familie, plicht, armoede en wat erdoor gegeven wordt. De queerness hier is subtiel maar aanwezig. Eén kind verzet zich tegen het familiepad. Die verzet heeft queer kracht.
De acteerprestaties zijn beheerst en diep fysiek. Graus Mexico-Stad voelt grijs, drukkend en echt aan. Er is zeer weinig bloed zichtbaar. Horror komt uit wat je niet ziet. Die terughoudendheid maakt het krachtiger.
Voor wie: Kijkers die horror waarderen die nadenkt. Dit lijkt meer op The Witch dan een slasher. Niet geschikt voor jonge kijkers.
Waar te zien: Te huren of kopen via digitale platforms. Controleer Amazon Prime Video of Apple TV voor beschikbaarheid in jouw regio.
Dit is een gedurfd debuut dat meer internationale aandacht verdiende. Grau handelt donker materiaal met echte vakmanschap af.
Liquid Sky (1982) — Slava Tsukerman
New York, 1982. Een klein buitenaards ruimteschip landt op het dak van een penthouse. Zijn bewoners voeden zich met chemische stoffen. Deze ontstaan in het brein tijdens orgasme. De film volgt een biseksueel model in de kunstscene: drugs, geweld, chaos.
Director Slava Tsukerman maakte deze Sovjet-Amerikaanse coproductie buiten elk studiosysteem. Anne Carlisle speelt zowel de hoofdrol als een mannelijke rivaal in een dubbele performance. Echt vreemd en indrukwekkend. De visuele taal — neon, glas, koude synth-muziek — vangt één New York-moment. Dit is vlak voor AIDS alles veranderde.
De film is bewust provocerend. Het biedt geen gemakkelijke identificatie. Maar haar behandeling van geslacht als performance spreekt aan. Het lichaam als plek van plezier en gevaar voelt vooruitstrevend. De buitenlandse blik bekijkt menselijk verlangen van buiten.
Voor wie: Kijkers van cultcinema en queer filmgeschiedenis. Geduld met 80s-tempo helpt. Bevat expliciete thema's; niet geschikt voor jongeren.
Waar te zien: Beschikbaar op MUBI. Ook te koop op dvd en digitaal bij speciale verkopers.
Liquid Sky is vreemd, koud en echt origineel. Het stands beter dan meeste mainstreemfilms uit dezelfde periode.
Het lichaam is altijd het onderwerp
Drie totaal verschillende films, drie verschillende landen, drie verschillende decennia. Wat zij delen: gebruik van het lichaam — als plaats van verlangen, ritueel, transformatie en gevaar. Geen van hen gebruikt queer karakters als slachtoffers. Alle drie nemen hun onderwerp serieus.
Raakt queer horror je? Deze drie zijn een sterke start. Ze laten zien: het genre kan echt wegen hebben. De filmmaker moet het alleen vertrouwen.