In de jaren vijftig speelden zogenaamde 'physique'-magazines een onverwachte rol. Ze waren veel meer dan alleen aantrekkelijke foto's van gespierde mannen.

Voor geïsoleerde homo's waren deze bladen vaak een lifeline. In een tijd dat homoseksualiteit taboe was, boden de magazines een vorm van verbinding. Lezers voelden zich minder alleen.

De uitgeverijen presenteerden de foto's officieel als 'artistieke studies' of 'fitnessinspiratie'. Dit was tactisch slim. Zo ontliepen ze censuur en kritiek. Maar iedereen begreep wat er echt gaande was.

De magazines creëerden een verborgen gemeenschap. Mannen schreven brieven naar elkaar via de uitgeverijen. Ze deelden adressen. Ze bouwden netwerken op, helemaal onder de radar van een afkeurende samenleving.

Voor veel homo's in die periode waren deze bladen een eerste erkenning. Ze toonden dat ze niet alleen waren. Dat hun gevoelens normaal waren. Dat er anderen waren zoals zij.

Het fenomeen verdween toen de maatschappij meer openheid toestond. Internet en social media maakten dergelijke verborgen netwerken overbodig. Maar historisch gezien speelden deze magazines een belangrijk rol in de homo-emancipatie.