In de jaren vijftig verkochten zogenaamde 'physique magazines' veel meer dan alleen aantrekkelijke foto's. Voor veel geïsoleerde homo mannen waren deze tijdschriften een belangrijk contactpunt. Ze boden verbinding in een tijd waarin homo's zich vaak alleen voelden.

De magazines toonden gespierde mannen in zwembroeken of sportkleding. Formeel waren het sportmagazines over fitness en bodybuilding. Maar voor veel homo lezers was het vooral een manier om andere mannen zoals zijzelf te zien. In een periode waarin homo's zich verborgen moesten houden, waren deze bladen een voorzichtige vorm van gemeenschap.

Veel uitgeverijen gebruikten de mannelijke vorm expres. Ze bouwden netwerken op rond de magazines. Abonnees konden elkaar vinden via brievenrubrieken. Fotografen als Bob Mizer en Chuck Renslow werden lokale beroemdheden in de homo gemeenschap. Hun werk werd bewaard en doorgegeven zoals schatten.

Juristen en censors tolerereerden deze magazines omdat ze technisch gezien over sport gingen. Dit gat in de regelgeving maakte het mogelijk dat homo's elkaar konden bereiken zonder zich direct bloot te stellen aan vervolging. Pas in de jaren zestig en zeventig, na de Stonewall-opstand, durfden homo bladen openlijker uit de kast te komen.

Deze magazines tonen hoe homo mannen in moeilijke tijden hun eigen wegen vonden om samen te komen. Het is een belangrijk deel van homogeschiedenis dat lang onder het radar bleef.