Ik ben katholiek opgegroeid. Dat is altijd een groot deel van wie ik ben geweest. Geloof was mijn eerste taal. Voor ik kon lezen, kon ik al bidden. Ik wist hoe je knielt en je zegent.

Ik hield van alles daaraan. Van de liederen in de kerk. Van de geur van wierook. Van de zachte stem van de priester. Deze dingen gaven me troost en rust.

Maar ik ben ook queer. Lange tijd voelden die twee delen van mezelf als tegenstanders. De Kerk zegt vaak dat queer zijn verkeerd is. Dit bericht deed me pijn. Ik voelde me jaren alleen en verward.

Toch kon ik mijn geloof niet loslaten. Het was te belangrijk voor me. Ik begon moeilijke vragen te stellen. Houdt God niet van mij omdat ik queer ben? Ik geloofde niet dat dit waar was.

Ik begon meer over queer katholieken te lezen. Ik vond gemeenschappen van mensen zoals ik. Ze waren queer en diep gelovig. Ze lieten me iets belangrijks zien. Gods liefde is niet klein. Ze sluit niemand uit.

Veel LGBTQ+-mensen worstelen met religie. Sommigen verlaten hun geloof helemaal. Dat is een valide keuze. Maar voor mij was blijven ook een valide keuze. Mijn queerness en mijn geloof horen beide bij mij.

Vandaag ga ik nog naar de kerk. Ik bid nog. Ik voel nog die rust uit mijn jeugd. Maar nu voel ik het als mijn hele zelf. Ik ben queer. Ik ben katholiek. En ik geloof dat ik bemind ben door God.

Dit is niet altijd makkelijk. Sommige kerkleden verwerpen LGBTQ+-mensen nog. Dat doet pijn en het is verkeerd. Maar ik houd vast aan een groter geloofsbeeld. Eentje met ruimte voor iedereen. Gebouwd op liefde.

Mijn verhaal is niet uniek. Veel queer gelovigen delen deze reis. We verdienen erkenning, welkom en liefde — in onze gemeenschappen en kerken.