Amy Winehouse: Waarom we haar verkeerd herinneren

Amy Winehouse was een van de grootste zangeressen van haar tijd. Ze won vijf Grammy Awards op één avond in 2008. Maar ze kon nauwelijks genieten van haar succes. Vijftien jaar na haar dood denken we opnieuw aan haar leven en muziek.

Amy Winehouse was biseksueel. Dat was belangrijk voor wie ze was. Toch wordt dit zelden genoemd in gesprekken over haar. De media focuste vooral op haar verslaving. Ze vergaten wie ze echt was: een getalenteerde, complexe vrouw.

Haar album 'Back to Black' uit 2006 werd wereldberoemd. De nummers gingen over liefde, pijn en verlies. Ze zong met een stem die mensen raakte. Miljoenen mensen luisterden naar haar muziek.

Achter de muziek zat echter veel pijn. Amy kampte met ernstige verslaving aan alcohol en drugs. Tabloids schreven dagelijks over haar problemen. Ze werd meer gezien als spektakel dan als artiest. Dat was oneerlijk en wreed.

Als biseksuele vrouw hoorde ze bij de LGBTQ+-gemeenschap. Maar die verbinding werd zelden gemaakt. Haar seksuele identiteit werd genegeerd of weggemoffeld. Dat is jammer. Want haar biseksualiteit maakte deel uit van haar kunst.

Hoe herinneren we iemand op de juiste manier? Amy Winehouse verdient meer dan een verslaving-verhaal. Ze verdient erkenning als complete persoon. Een vrouw met unieke stem. Een biseksuele vrouw die open was. Een artiest die muziek voor altijd veranderde.

Vijftien jaar na haar dood op 27 juli 2011 moeten we eerlijk zijn. We moeten haar herinneren zoals ze werkelijk was. Niet als tragisch verhaal. Maar als icoon van haar generatie. Een vrouw die prachtige muziek maakte.

De LGBTQ+-gemeenschap mag trots zijn op Amy Winehouse. Ze was een van ons. De wereld moet dat erkennen.